گروه تاتر رادی

<< سالشمار زندگی استاداکبررادی >>

۱۳۱۸: تولد۱۰مهردررشت

۱۳۲۹: مهاجرت به تهران

۱۳۳۵: چاپ نخستین داستان به نام موش مرده درروزنامه کیهان

۱۳۳۸: نگارش نمایشنامه ( روزنه آبی )

۱۳۴۱: روزنه آبی باسرمایه شخصی چاپ میشوداستخدام درآموزش وپرورش وآغازمعلمی

۱۳۴۲: نوشتن نمایش ( افول )

۱۳۴۳: کسب لیسانس علوم اجتماعی ازدانشگاه تهران

۱۳۴۴: نوشتن نمایشنامه (محاق ) وازدواج با خانم حمیده عنقا

۱۳۴۵: نوشتن نمایشنامه های (مسافران) و (مرگ درپاییز )

۱۳۴۶: نوشتن نمایشنامه های (ازپشت شیشه ها) و (ارثیه ایرانی)

۱۳۴۸: نوشتن نمایشنامه (صیادان)

۱۳۵۰: نوشتن نمایشنامه (لبخندباشکوه آقای گیل)

۱۳۵۳: نوشتن نمایشنامه (درمه بخوان)

۱۳۵۶: نوشتن نمایشنامه (هاملت با سالاد فصل)

۱۳۵۹: نوشتن نمایشنامه (منجی درصبح نمناک)

۱۳۶۱: نوشتن نمایشنامه (پلکان)

۱۳۶۳: نوشتن نمایشنامه (تانگوی تخم مرغ داغ)

۱۳۶۵: نوشتن نمایشنامه (آهسته باگل سرخ)

۱۳۷۰: نوشتن نمایشنامه (شب روی سنگفرش خیس)

۱۳۷۱: نوشتن نمایشنامه (آمیزقلمدون)

۱۳۷۳: بازنشستگی پس از۳۲سال معلمی

۱۳۷۶: نوشتن نمایشنامه (بوی باران لطیف است)

۱۳۷۸: ایراد سخنرانی درششمین فستیوال تاتر کلن

۱۳۷۹: نوشتن نمایشنامه (خانمچه ومهتابی)

۱۳۸۶: در۵دی ماه به رحمت ایزدی پیوست

وقتی شخصی حتی برای کارهای احمقانه ، بیش از حد می خندد ،
مطمئن باشید که او غم سنگینی در دل دارد.
هنگامی که شخصی بیش از حد می خوابد،
مطمئن باشید که احساس تنهایی می کند.
وقتی کسی برای موضوع کوچکی گریه می کند,

این بدان معنی است که او دل صاف و بیگناهی دارد.
وقتی کسی سر هر موصوع کوچکی به هم می ریزد
و عصبانی می شود ، این نشان می دهد که عاشق شده است .
بنابراین ، سعی کنید این ها را در زندگی واقعی خود ببینید و در یابید .
افراد را خوب بشناسید و درک کنید، خواهید دید که
بیش از گذشته آنها را دوست خواهید داشت .

از مــــــرگ نـتـرسـیم . . . . . !
از این بتـرسیم کـه وقتـی زنده ایم چـــیزی درون ما بمـیـرد,چیزهایی مانند عشق ، احساس و افکار خوب

گفت: حالت را نمي پرسم مي دانم خوبي, عكس هايت همه با لبخندند!!

 و نمي دانست عكاس كه مي گويد سيب... من ياد حماقت حوا مي افتم و پوزخند مي زنم..

اين يک داستان واقعي است که در ژاپن اتفاق افتاد .و توجه همه مردم دنیا رو جلب کرد

شخصي ديوار خانه اش را براي نوسازي خراب مي کرد. خانه هاي ژاپني داراي فضايي خالي بين ديوارهاي چوبي هستند. اين شخص در حين خراب کردن ديوار در بين آن مارمولکي را ديد که ميخي از بيرون به پايش فرو رفته بود. دلش سوخت و يک لحظه کنجکاو شد. وقتي ميخ را بررسي کرد متعجب شد؛ اين ميخ ۵سال پيش، هنگام ساختن خانه کوبيده شده بود!!!

چه اتفاقي افتاده؟ در يک قسمت تاريک بدون حرکت، مارمولک ۵سال در چنين موقعيتي زنده مانده!!!

چنين چيزي امکان ندارد و غير قابل تصور است. متحير از اين مساله کارش را تعطيل و مارمولک را مشاهده کرد. در اين مدت چکار مي کرده؟ چگونه و چه غذایی مي خورده؟

همانطور که به مارمولک نگاه مي کرد در کمال ناباوری مارمولکي ديگر، با غذايي در دهانش ظاهر شد!!!

مرد شديدا منقلب شد.۵ سال مراقبت. چه عشقي! چه عشق قشنگي!!!

اگر موجود به اين کوچکي بتواند عشقی به اين بزرگي داشته باشد پس تصور کنيد ما تا چه حد مي توانيم عاشق شويم، اگر سعي کنيم...

فقر  همه جا سر میكشد .......

فقر ، گرسنگی نیست ، عریانی  هم  نیست ......

فقر ، چیزی را  " نداشتن " است ، ولی  ، آن چیز پول نیست ..... طلا و غذا نیست  .......

فقر  ،  همان گرد و خاكی است كه بر كتابهای فروش نرفتهء یك كتابفروشی می نشیند ......

فقر ،  تیغه های برنده ماشین بازیافت است ،‌ كه روزنامه های برگشتی را خرد میكند ......

فقر ، كتیبهء سه هزار ساله ای است كه روی آن یادگاری نوشته اند .....

فقر ، پوست موزی است كه از پنجره یك اتومبیل به خیابان انداخته میشود .....

فقر ،  همه جا سر میكشد ........

  فقر ، شب را " بی غذا  " سر كردن نیست ..

آموخته ام با پول میشود خانه خرید ولی آشیانه نه.

رختخواب خرید ولی خواب نه.

ساعت خرید ولی زمان نه.

مقام خرید ولی احترام نه.

قلب خرید ولی عشق نه...

( چارلی چاپلین)